اجزای اصلی یک ترانسفورماتور ترکیبی، مانند فیوزها، سوئیچهای بار شبکه حلقهای چند موقعیتی، و تعویضکنندههای شبکه خاموش، همگی در مخزن ترانسفورماتور قرار دارند. تمام قطعات پرانرژی در داخل مخزن محصور شده اند، بدون اجزای فعال در معرض. علاوه بر این، یک ترانسفورماتور ترکیبی زیرزمینی وجود دارد که در یک گودال نصب شده است که دارای{4}}عملکرد صرفه جویی در فضا، قابلیت کارکرد غوطه ور در آب برای مدت معینی، و کارکرد بدون تعمیر و نگهداری-است. در کاربردهای ویژه مانند نیروگاه بادی، ترانسفورماتورهای ترکیبی (ترانسفورماتورهای قدرت بادی) دارای ساختارهای محفظه مجزا و مشترک-کاملاً عایق بندی شده اند. نوع محفظه کاملاً عایقشده{10}}ترانسفورماتور و اجزای ولتاژ بالا{11}} را در دو محفظه مستقل قرار میدهد، در حالی که نوع محفظه مشترک{12}} سیمکشی را تسهیل میکند و امکان مدارهای ورودی و خروجی بیشتری را فراهم میکند.
سمت ولتاژ بالا از طریق کابلهای زانویی-که میتوانند تحت بار به برق وصل یا خارج شوند، برق دریافت میکند. یک محفظه خروجی با ولتاژ پایین در خارج از مخزن نصب شده است که در صورت نیاز فضایی برای وسایل حفاظتی اضافی و ابزارهای اندازه گیری وجود دارد. با پیشرفتهای تکنولوژیکی، محصولات نسل بعدی (مانند ترانسفورماتورهای ترکیبی هوشمند نصبشده در قطب) را میتوان از ترانسفورماتورهای کم مصرف-با اتلاف انرژی کم، کابینتهای کنترل هوشمند، جعبههای اندازهگیری و تجهیزات نظارتی تشکیل داد و به حفاظت و نظارت هوشمند دست یافت. محدوده ظرفیت نامی ترانسفورماتورهای ترکیبی معمولاً 30 تا 2500 کیلو ولت آمپر (نوع معمولی) یا تا 3300 کیلو ولت آمپر (نوع توان بادی) با سطوح ولتاژ نامی شامل 6 کیلو ولت، 10 کیلو ولت و 35 کیلوولت است.
